Geneza powstania

Zgromadzenie Towarzystwa Salezjańskiego (SDB) jest katolicką wspólnotą zakonną, założoną w 1859 roku przez
Św. Jana Bosco we Włoszech.

Celem zgromadzenia jest wspieranie młodzieży w ogólnoludzkim rozwoju i okazywanie pomocy poprzez zorganizowaną, pozytywną działalność. Wsparcie oraz pomoc skierowana jest przede wszystkim do młodzieży z tzw. rodzin trudnych, przeżywających problemy natury materialnej i duchowej.

Tym, co charakteryzuje wychowanie salezjańskie jest system zwany prewencyjnym, polegający na eliminowaniu konfliktów i problemów zanim one mogą powstać. Opiera się on na trzech filarach: rozumie, religii i miłości.

Zgromadzenie Księży Salezjanów jest od początku swego istnienia otwarte na wszystkich młodych ludzi, niezależnie od wyznania, płci czy koloru skóry. Sukcesem działalności salezjańskiej jest obecność członków Zgromadzenia w ponad stu krajach - ostatnio również w Iraku i Mongolii. Metodą pracy salezjańskiej jest tworzenie i prowadzenie tzw. Oratoriów (ośrodków wychowawczych), w których wychowawcy i opiekunowie zawsze są dostępni dla młodzieży, ofiarując im pomoc, serce i czas.

Dodają młodzieży siły ducha w zmaganiach o dobro, podnosząc i wspomagając tych, którzy upadają. Oratorium jest miejscem, w którym młodzi będą się czuli mile widziani każdego dnia i o każdej porze.

Znajduje się tam kaplica, biblioteka, pokój do nauki, kawiarenka, sale komputerowe i inne pomieszczenia odpowiadające zainteresowaniom oraz potrzebom młodzieży.

Poniżej przedstawiamy list naszego biskupa  Andersa Arboreliusa OCD, głowy Kościoła Katolickiego w Szwecji, zwracającego się do wszystkich którym leży na sercu sprawa Domu Młodzieży „Quo Vadis” w Sztokholmie



Drodzy przyjaciele!

Sztokholm, podobnie jak wszystkie większe miasta, staje się coraz bardziej miastem segregacji, miastem „twardym”. Wielu młodych znajduje się w trudnej sytuacji, nie mogąc odnaleźć swoich korzeni i swojej przynależności zbiorowej. Naszym obowiazkiem  -  jak i  wielką radością  -  jest  zatem udzielić młodemu pokoleniu pomocy i wsparcia, jakiego potrzebuje.

Projekt  Zgromadzenia Salezjańskiego,  tak zwane  Oratorium - Dom Młodzieży  „Quo Vadis”- może tu stanowić wielką pomoc. Pragnę więc zaapelować do wszystkich o poparcie tej inicjatywy. Salezjanie pracują w większości krajów świata, często  w  środowiskach trudnych,  zajmując  się  młodzieżą  bez względu  na rasę,  religię  czy  środowisko,  z  jakiego pochodzą. Dlatego też uważam ten projekt za tak ważny w wielkomiejskiej strukturze Sztokholmu.

Sztokholm, pomimo iż stał się wielokulturowym miastem, nie ma jednak odpowiedniego miejsca spotkań dla młodzieży pochodzącej z różnych środowisk. Nasza katolicka diecezja w Szwecji stanowi prawdziwą mieszankę ludzi z różnych części świata, kultur i warstw społecznych. Poprzez ten projekt mamy zamiar głosić pełne nadziei orędzie o możliwości życia w pokoju i harmonii w różnorodności kulturowej.

Mamy nadzieję, że „Quo Vadis” będzie taką „szkołą życia” dla nowej Szwecji i Sztokholmu, gdzie młodzi nauczą się budować prawdziwą wspólnotę, w której każdy człowiek będzie szanowany i doceniany. Na zakończenie pragnę podziękować wszystkim Wam, którzy angażujecie się w realizację „Quo Vadis”. Zapoznawajcie z tym projektem  Waszych przyjaciół i znajomych. Zachęcam również, by skierować uwagę urzędów oraz osób wpływowych na tę inicjatywę, aby marzenie stało się rzeczywistością, zaś młodzież otrzymała swój własny dom w  Sztokholmie.

+Anders Arborelius OCD
Biskup Ordynariusz katolickiej diecezji Sztokholmu

Młodzież, to wielki skarb; to przyszłość zarówno Kościoła jak i społeczeństwa. Jednocześnie jesteśmy świadomi, jak wielu młodych ludzi  czuje się  duchowo bezdomnych,  nie znając swoich korzeni,  nie wiedząc gdzie się udać... Quo Vadis
będzie dla nich oazą, promykiem nadziei w wielkim mieście

+Anders Arborelius OCD
Biskup Katolickiej Diecezji Sztokholmskiej