Geneza powstania

Zgromadzenie Towarzystwa Salezjańskiego (SDB) jest katolicką wspólnotą zakonną, założoną w 1859 roku przez Św. Jana Bosco we Włoszech.
Celem zgromadzenia jest wspieranie młodzieży w ogólnoludzkim rozwoju i okazywanie pomocy poprzez zorganizowaną, pozytywną działalność. Wsparcie oraz pomoc skierowana jest przede wszystkim do młodzieży z tzw. rodzin trudnych, przeżywających problemy natury materialnej i duchowej.

Tym, co charakteryzuje wychowanie salezjańskie jest system zwany prewencyjnym, polegający na eliminowaniu konfliktów i problemów zanim one mogą powstać. Opiera się on na trzech filarach: rozumie, religii i miłości.
Zgromadzenie Księży Salezjanów jest od początku swego istnienia otwarte na wszystkich młodych ludzi, niezależnie od wyznania, płci czy koloru skóry. Sukcesem działalności salezjańskiej jest obecność członków Zgromadzenia w ponad stu krajach - ostatnio również w Iraku i Mongolii. Metodą pracy salezjańskiej jest tworzenie i prowadzenie tzw. Oratoriów (ośrodków wychowawczych), w których wychowawcy i opiekunowie zawsze są dostępni dla młodzieży, ofiarując im pomoc, serce i czas.
Dodają młodzieży siły ducha w zmaganiach o dobro, podnosząc i wspomagając tych, którzy upadają. Oratorium jest miejscem, w którym młodzi będą się czuli mile widziani każdego dnia i o każdej porze.
i inne pomieszczenia odpowiadające zainteresowaniom oraz potrzebom młodzieży.

W submenu z prawej strony przedstawiamy list naszego biskupa  Andersa Arboreliusa OCD, głowy Kościoła Katolickiego w Szwecji, zwracającego się do wszystkich którym leży na sercu sprawa Domu Młodzieży „Quo Vadis” w Sztokholmie.

Dom młodzieży „Quo Vadis” jako ośrodek wychowawczy stawia sobie za cel następującą działalność: